I gamal tid gjekk gravferdene føre seg frå garden/heimen der den døde budde. Etter mat, dram og salmesong gjekk ferda til kyrkjegarden. Kista med den døde eller gravfylgjet var aldri inne i kyrkja til nokon seremoni.

Men i 1937 drøfta soknerådet tanken om eit eige gravkapell med bårerom. Fart i sakene vart det fyrst året etter då Gustava Rasch frå Aurdal gav eit større beløp til oppføring av kapell på kyrkjegarden.

Det var Arkitekt Krogseth i Trondheim som teikna kapellet, og byggmesitar Amund Bratrud som stod for bygginga. Kunstmålar Mons Breivik hadde idé og skisse til utsmykkinga, men sonen, Arne, stod for det meste av målararbeidet. Kapellet har sitjeplassar til kring 150.

I kapellet er eit lite orgel (positiv) med tre stemmer. Bygd av Laukhuff i Tyskland. Orgelet stod tidlegare i Sødorp kapell, men var nokre år i privat eige før det i 2015 vart gjeve som gåve til kapellet.

Fram til 1990 var det kapellet som vart brukt til gravferder. Kyrkja vart berre brukt om ein venta mykje folk. Men etter 1990 har alle gravferdene gått føre seg frå kyrkja.

I perioden etter at menighetshuset brant, og under oppattbygginga, fungerte kapellet som menighetshus. Og no i renoveringsperioden i kyrkja er det kapellet som ha vore brukt til alle kyrkjelege handlingar. Dei som ynskjer å bruke kapellet til gravferder kan gjerne gjere det.

I kjellaren til kapellet er det bårerom og kjølerom.

Det var frk Gustava Rasch som gav pengar til både bygging og utsmykning av kapellet. Ho kom i skotveksling mellom norske og tyske styrker 28. april 1940. Gustava var den fyrste som vart gravlagt frå Aurdal kapell.

«Øvst på veggen over inngangen ser vi lovens tavler, to hender som rekkes fram, og engelen som mottar budskapet frå guddommen. Lovens tavler symboliserer det gamle testamentet, den gamle pakt, som danner grunnlaget for bebudelsen og den nye tid.

Etter at budskapet er mottatt, stiger engelen ned til jomfru Maria. Bevegelsen nedad er angitt ved engelen til venstre på samme vegg. I vekselvirkning med denne finner vi englen til høyre i bevegelse oppad. I midten selve bebudelsen.

Nederst på veggen, helt til venstre, finner vi en scene som fremstiller Jesus som barn i tempelet. Som pendant til enne har vi dåpshandlingen til høyre.

Fra veggen med inngangen, som altså nå kunstnerisk betegner inngangen til ivet, Jesu liv til venstre og menneskelivet itl høyre, føres tanken videre over på de to langveggene. Nordre langvegg fremstiller scener fra Jesu liv. Først finner vi ham som barn sammen med et annet barn. Dernest ser vi ham tale til folket. Så en scene hvor han helbreder de syke. Og helt nede ved fondveggen Getsemane-scenen, hvor Jesus mottar kalken.

Søndre langvegg viser bruddstykker av menneskelivet. Først barneårene. Så den voksne alder. Denne er symbolisert ved mannen som sår og kvinnen som skjærer kornet. Likesom kornstauren betegner arbeidets frukt, kan gutten betraktes som mannens og kvinnens grøde.

Fremstillingen fortsetter med det gamle par, og nederst den døende mann som pendant til Kristus i Getsemane. Fordi Jesus drakk kalken i Getsemane, oppreises mennesket i døden.

 Tanken er så ført videre på fondveggen. Til venstre sees en likkiste med sørgende mennesker omkring. Til høyre kvinnene ved Jesu grav med engelen. Det meste av fondveggen er opptatt av en stor figur, som samtidig kan betegne den oppreiste Kristus og den oppreiste